Abdurrahim ÇELİK

İstiklâl Marşı, bir milletin kalbinde çarpan en güçlü ritimdir; geçmişten bugüne, bugünden yarına yankılanan bir yemin…

8 Mart Dünya Kadınlar Günü, yalnızca bir anma veya kutlama günü değildir. Bu tarih, insanlığın kendi vicdanıyla yüzleştiği gündür.

Bir medeniyeti çökerten şey düşmanın gücü değil, kendi içindeki lakaytlıktır. “Bize bir şey olmaz.” Tarih boyunca çöküşlerin en tehlikeli cümlesi budur.

“Liderlik, bir doğumla başlar; ama bir ömürle tamamlanır. Kimi doğarken ışık taşır, kimi yürürken ışığı bulur. Asıl mesele, o ışığı başkalarının yoluna tutabilmektir.”

“Toplumların çuvalı patlatan politikacılara değil, emaneti taşıyan siyasetçilere ihtiyacı var.” “Siyaset makam değil, emanettir.”

“Din, maişet için değil; hakikat için anlatılmalıdır. Bu ölçüye sadık kalmak, hem güveni hem de imanı korumanın tek yoludur.”

Bugün sevgiler çoğu zaman bir fotoğraf karesine, bir hediye paketine, bir “story”ye sığdırılıyor. Gösterişli ama içi boş…

İbn Arabî’ye atfedilen şu ifade bugün daha çarpıcı okunuyor: “Gördüğün her sureti insan sanma suret vardır insan yoktur.”

Zulüm, adaletsizlik, sömürü ve ahlâkî yozlaşma, batı medeniyetinin doğal sonuçlarıdır. Kur’ân’ın sunduğu medeniyet ise tam aksine, insanı yücelten ve toplumları huzura kavuşturan müspet esaslar üzerine kurulmuştur.

Mahkemeler, toplumun en güçlü eşitleyicisidir. Sultanla köleyi, zenginle fakiri, asilzade ile sıradan vatandaşı aynı seviyede tutar.

Hapis, sadece bir ceza mı? Yoksa tövbe ile yeniden doğuşun mekânı olabilir mi? Bediüzzaman’ın perspektifiyle, zindanı bir dershaneye çeviren hakikatler.

Cezaevlerinden yükselen en can yakıcı soru şudur: “Acaba af olacak mı?” Bu bir yasa beklentisi değildir. Pişmanlığın ve yeniden başlama arzusunun feryadıdır.